خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۵۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مو به مو دام فریب دل دانای منیپای تا سر پی تسخیر سراپای منی
۲
من همان روز که چشمان تو دیدم گفتمکه ز مژگان سیه فتنهٔ فردای منی
۳
می خورم زهر به شیرینی شکر تا توبت شیرین دهن و شوخ و شکرخای منی
۴
من و شور تو که از سلسلهٔ زلف بلندهمه جا سلسله دار دل شیدای منی
صفحهٔ ۱ از ۳