خلوتی با فروغی بسطامی
غزل شمارهٔ ۵۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیماییکه به از گوشهٔ می‌خانه ندیدم جایی
۲
آنچنان بی‌خبرم ساخت نگاه ساقیکه نه از می خبرم هست و نه از مینایی
۳
با تو ای می غم ایام فراموشم شدکه فرح‌بخش و طرب‌خیز و نشاط‌افزایی
۴
ترک سرمستی و در کردن خون هشیاریطفل نادانی و در بردن دل دانایی
صفحهٔ ۱ از ۳