خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از دم جان‌بخش نی دل را صفایی می‌رسدروح را از نالهٔ او مرحبایی می‌رسد
۲
گوییا دارد ز انعامش مسیحا بهره‌ایکز دم او دردمندان را دوایی می‌رسد
۳
یا مگر داود مهمان می‌کند ارواح راکز زبان او به هر گوشی صلایی می‌رسد
۴
آتشی در سینه دارد نی چو بادش می‌دمدشعلهٔ او بر در هر آشنایی می‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۲