خلوتی با عبید زاکانی
غزل شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا دلیست ره عافیت رها کردهوجود خود هدف ناوک بلا کرده
۲
ز جور چرخ ستم دیده و رضا دادهز خوی یار جفا دیده و وفا کرده
۳
به کار خویش فرو رفته مبتلا گشتهبه درد عشق مرا نیز مبتلا کرده
۴
هر آنچه داشته از عقل و دانش و دل و دینز دست داده و سر در سر هوی کرده
صفحهٔ ۱ از ۲