خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۳۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویمکه من نسیم حیات از پیاله می‌جویم
۲
عبوس زهد به وجه خمار ننشیندمرید خرقهٔ دردی‌کشان خوش‌خویم
۳
شدم فسانه به سرگشتگی و ابروی دوستکشید در خم چوگان خویش چون گویم
۴
گرم نه پیر مغان در به روی بگشایدکدام در بزنم؟ چاره از کجا جویم؟
صفحهٔ ۱ از ۳