خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا تو نکهت آن زلف مشک بو داریبه یادگار بمانی که بوی او داری
۲
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوستتوان به دست تو دادن گرش نکو داری
۳
در آن شمایل مطبوع هیچ نتوان گفتجز این قدر که رقیبان تندخو داری
۴
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتدکه گوش و هوش به مرغان هرزه گو داری
صفحهٔ ۱ از ۳