خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار است در آن کوش که خوش‌دل باشیکه بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی
۲
من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوشکه تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی
۳
چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولیوعظت آن گاه کند سود که قابل باشی
۴
در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر استحیف باشد که ز کار همه غافل باشی
صفحهٔ ۱ از ۲