خلوتی با حافظ
غزل شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هزار جهد بکردم که یار من باشیمرادبخش دل بی‌قرار من باشی
۲
چراغِ دیدهٔ شب‌زنده‌دار من گردیانیسِ خاطر امّیدوار من باشی
۳
چو خسروانِ ملاحت، به بندگان نازندتو در میانه، خداوندگار من باشی
۴
از آن عقیق که خونین‌دلم ز عشوهٔ اواگر کنم گله‌ای غم‌گسار من باشی
صفحهٔ ۱ از ۳