خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر نه عشق شمس الدین بُدی در روز و شب ما رافراغت‌ها کجا بودی ز دام و از سبب ما را
۲
بت شهوت برآوردی دمار از ما ز تاب خوداگر از تابش عشقش نبودی تاب و تب ما را
۳
نوازش‌های عشق او لطافت‌های مهر اورهانید و فراغت داد از رنج و نصب ما را
۴
زهی این کیمیا‌ی حق که هست از مهر جان اوکه عین ذوق و راحت شد همه رنج و تعب ما را
صفحهٔ ۱ از ۳