خلوتی با شهریار
غزل شمارهٔ ۱۱۴ - جلوه جواله
گزیدهٔ غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من
۲
جز یکی راز که پیوسته نهان ماند، نیستتویی آن راز که پیوسته نهانی گل من
۳
همه طفلند در این وادی و تا این وادی‌ستکس نداده‌ست نشان پیر و جوانی گل من
۴
آن تجلی که به عشق است و جلالست و جمالو آن ندانیم که خود چیست تو آنی گل من
صفحهٔ ۱ از ۵