خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفتم به سوی مصر و خریدم شکری راخود فاش بگو یوسف زرّین کمری را
۲
در شهر که دیده‌ست چنین شهره بتی را؟در بر که کشیده‌ست سهیل و قمری را؟
۳
بنشاند به مُلکت مَلِکی بنده بد رابِخْرید به گوهر کرمش بی‌گهری را
۴
خضر خضرانست و ازو هیچ عجب نیستکز چشمهٔ جان تازه کند او جگری را
صفحهٔ ۱ از ۵