خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیدم رخ خوب گلشنی راآن چشم و چراغ روشنی را
۲
آن قبله و سجده گاه جان راآن عشرت و جای ایمنی را
۳
دل گفت که جان سپارم آن جابگذارم هستی و منی را
۴
جان هم به سماع اندرآمدآغاز نهاد کف زنی را
صفحهٔ ۱ از ۴