خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو مطرب عشق چست داناکز عشق زند نه از تقاضا
۲
مردم به امید و این ندیدمدر گور شدم بدین تمنا
۳
ای یار عزیز اگر تو دیدیطوبی لک یا حبیب طوبی
۴
ور پنهانست او خضروارتنها به کناره‌های دریا
صفحهٔ ۱ از ۳