خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در صفای باده بنما ساقیا تو رنگ مامحومان کن تا رهد هر دو جهان از ننگ ما
۲
بادِ باده برگمار از لطف خود تا برپرددر هوا ما را که تا خفّت پذیرد سنگ ما
۳
بر کمیت می تو جان را کن سوار ِراه عشقتا چو یک گامی بود بر ما دو صد فرسنگ ما
۴
وارهان این جان ما را تو به رطلی می از آنکخون چکید از بینی و چشمِ دلِ آونگ ما
صفحهٔ ۱ از ۲