خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چمنی که تا قیامت گل او به بار باداصنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا
۲
ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامدکه به تیر غمزه او دل ما شکار بادا
۳
به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دمکه دو چشم از پیامش خوش و پرخمار بادا
۴
در زاهدی شکستم به دعا نمود نفرینکه برو که روزگارت همه بی‌قرار بادا
صفحهٔ ۱ از ۳