خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز آتش شهوت برآوردم تو راو اندر آتش بازگستردم تو را
۲
از دل من زاده‌ای همچون سخنچون سخن من هم فروخوردم تو را
۳
با منی وز من نمی‌دانی خبرچشم بستم جادوی کردم تو را
۴
تا نیازارد تو را هر چشم بداز برای آن بیازردم تو را
صفحهٔ ۱ از ۲