خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۵۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست پیوند گسل مرغ دل شیدائیزان بت نوش دهن چون مگس از حلوائی
۲
زانگبین است مگر فرش حریم در اوکه چنین مانده در او پای دل هرجائی
۳
شکرستان جمال تو چنان می‌خواهمکه در آنجا مگسی را نبود گنجائی
۴
ساکنم کن به ره خویش که پر مشکل نیستمور را درگذر شهد سکون فرسائی
صفحهٔ ۱ از ۲