خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من رسیدم به لب جوی وفادیدم آن جا صنمی روح فزا
۲
سپه او همه خورشید‌پرستهمچو خورشید همه بی‌سر و پا
۳
بشنو از آیت قرآن مجیدگر تو باور نکنی قول مرا
۴
قد وَجَدتُّ ٱمْرَأَةً تَمْلِکُهُمْأُوتِيَتْ مِن کُلِّ شَىْءٍۢ وَلَهَا
صفحهٔ ۱ از ۲