خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان راچون با زنی برانی سستی دهد میان را
۲
زیرا جماعِ مرده تن را کند فسردهبنگر به اهل دنیا دریاب این نشان را
۳
میران و خواجگانشان پژمرده است جانْشانخاکِ سیاه بر سر، این نوع شاهدان را
۴
دررو به عشق دینی تا شاهدان ببینیپرنور کرده از رخ آفاقِ آسمان را
صفحهٔ ۱ از ۲