خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که
به هنگامِ درد راحتِ جانی مراوِی
که به تلخی‌ِ فقر گنجِ روانی مرا
۲
آنچه
نبرده‌ست وهم عقل ندیده‌ست و فهماز تو
به جانم رسید قبله از آنی مرا
۳
از کرمت من به ناز می‌نگرم در بقاکی بفریبد شها دولت فانی مرا؟
۴
نَغمَت آنکس که او مژده‌ی تو آورَدگرچه
به خوابی بوَد به ز اَغانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۴