خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۶ - در مدح عزیزالدین طغرائی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرد را دوش می‌گفتم که ای اکسیر داناییهمت بی‌مغز هشیاری همت بی‌دیده بینایی
۲
چه گویی در وجود آن کیست کو شایستگی داردکه تو با آب روی خویش خاک پای او شایی
۳
کسی کاندر جهان بی‌هیچ استکمال از غیریجهانی کامل آمد خود به استقلال و تنهایی
۴
زمان در امتثال امر و نهی او چنان والهکه ممکن نیست در تعجیل او گنج شکیبایی
صفحهٔ ۱ از ۸