خلوتی با انوری
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰۷ - در مدح سلیمان شاه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای ملک ترا عرصهٔ عالم سرکوییاز ملک تو تا ملک سلیمان سرمویی
۲
بی‌موکب جاه تو فلک بیهده تازیبا حجت عدل تو ستم بیهده گویی
۳
خاقانت نخوام که سزاوار خطابتحرفی نستد هیچ زبانی ز گلویی
۴
تو سایهٔ یزدانی و بی‌حکم تو کس رااز سایهٔ خورشید نه رنگی و نه بویی
صفحهٔ ۱ از ۵