خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نه تهی باشدی بیشتر این جوی‌هاخواجه چرا می‌دود تشنه در این کوی‌ها؟
۲
خُم که در او باده نیست هست خُم از باد پرخُمِ پر از باد کی سرخ کند روی‌ها؟
۳
هست تهی خارها نیست در او بوی گلکور بجوید ز خار لطف گل و بوی‌ها
۴
با طلب آتشین روی چو آتش ببینبر پی دودش برو زود در این سوی‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳