خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درخت اگر متحرک بدی ز جای به جانه رنج اره کشیدی نه زخم‌های جفا
۲
نه آفتاب و نه مهتاب نور بخشیدیاگر مقیم بدندی چو صخره صما
۳
فرات و دجله و جیحون چه تلخ بودندیاگر مقیم بدندی به جای چون دریا
۴
هوا چو حاقن گردد به چاه زهر شودببین ببین چه زیان کرد از درنگ هوا
صفحهٔ ۱ از ۴