خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو رادرآ درآ به سعادت درت گشاد خدا
۲
که برگشاید درها مفتح الابوابکه نزل و منزل بخشید نحن نزلنا
۳
که دانه را بشکافد ندا کند به درختکه سر برآر به بالا و می فشان خرما
۴
که دردمید در آن نی که بود زیر زمینکه گشت مادر شیرین و خسرو حلوا
صفحهٔ ۱ از ۵