خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو اندرآید یارم چه خوش بود به خداچو گیرد او به کنارم چه خوش بود به خدا
۲
چو شیر پنجه نهد بر شکسته‌آهوی خویشکه: ای عزیز شکارم، چه خوش بود به خدا
۳
گریزپای رهش را کشان‌کشان ببرندبر آسمان چهارم چه خوش بود به خدا
۴
بدان دو نرگس مستش عظیم مخمورمچو بشکنند خمارم چه خوش بود به خدا
صفحهٔ ۱ از ۳