خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بامداد سعادت سه بوسه داد مراکه بامداد عنایت خجسته باد مرا
۲
به یاد آر دلا تا چه خواب دیدی دوشکه بامداد سعادت دری گشاد مرا
۳
مگر به خواب بدیدم که مه مرا برداشتببرد بر فلک و بر فلک نهاد مرا
۴
فتاده دیدم دل را خراب در راهشترانه گویان کاین دم چنین فتاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳