خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جان پاک تو ای معدن سخا و وفاکه صبر نیست مرا بی‌تو ای عزیز بیا
۲
چه جای صبر که گر کوه قاف بود این صبرز آفتاب جدایی چو برف گشت فنا
۳
ز دور آدم تا دور اعور دجالچو جان بنده نبوده‌ست جان سپرده تو را
۴
تو خواه باور کن یا بگو که نیست چنینوفای عشق تو دارم به جان پاک وفا
صفحهٔ ۱ از ۳