خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برفت یار من و یادگار ماند مرارخ معصفر و چشم پرآب و وااسفا
۲
دو دیده باشد پرنم چو در ویست مقیمفرات و کوثر آب حیات جان افزا
۳
چرا رخم نکند زرگری چو متصلستبه گنج بی‌حد و کان جمال و حسن و بها
۴
چراست وااسفاگوی زانک یعقوبستز یوسف کش مه روی خویش گشته جدا
صفحهٔ ۱ از ۳