خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ببستی چشم یعنی وقت خواب استنه خوابست آن حریفان را جواب است
۲
تو می‌دانی که ما چندان نپاییمولیکن چشم مستت را شتاب است
۳
جفا می‌کن جفاات جمله لطف استخطا می‌کن خطای تو صواب است
۴
تو چشم آتشین در خواب می‌کنکه ما را چشم و دل باری کباب است
صفحهٔ ۱ از ۲