خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ستبه زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست
۲
نبینی نور چون دانی تو کوریسیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟
۳
قرینِ صد هزاران نقش و معنینهان تصریف سلطان وحیدی‌ست
۴
که جنباننده این نقش و معنی‌ستچو بادی رقص‌های شاخِ بیدی‌ست
صفحهٔ ۱ از ۲