خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مبر رنج ای برادر خواجه سخت استبه وقت داد و بخشش شوربخت است
۲
اگر چه باغ را نیمی گرفته استولیکن سخت بی‌میوه درخت است
۳
گشاده ابروست و بسته کیسهمشو غره که او را سیم و رخت است
۴
دو دستش را به تخته دوختستندچه سود ار خواجه بر بالای تخت است
صفحهٔ ۱ از ۲