خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر حوا بدانستی ز رنگتسترون ساختی خود را ز ننگت
۲
سیاهی جانت ار محسوس گشتیهمه عالم شدی زنگی ز زنگت
۳
تو آن ماری که سنگ از تو دریغ استسرت را کس نکوبد جز به سنگت
۴
اگر دریا درافتی ای منافقز زشتی کی خورد مار و نهنگت
صفحهٔ ۱ از ۲