خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۳۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو چشم آهوانش شیرگیرستکز او بر من روان باران تیرست
۲
کمان ابروان و تیر مژگانگواهانند کو بر جان امیرست
۳
چو زلف درهمش درهم از آنمکه بوی او به از مشک و عبیرست
۴
در آن زلفین از آن می‌پیچد این جانکه دل زنجیر زلفش را اسیرست
صفحهٔ ۱ از ۲