خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوسه‌ای داد مرا دلبر عیار و برفتچه شدی چونک یکی داد بدادی شش و هفت
۲
هر لبی را که ببوسید نشان‌ها داردکه ز شیرینی آن لب بشکافید و بکفت
۳
یک نشان آنک ز سودای لب آب حیاتهر زمانی بزند عشق هزار آتش و نفت
۴
یک نشان دگر آن است که تن نیز چو دلمی‌دود در پی آن بوسه به تعجیل و به تفت
صفحهٔ ۱ از ۲