خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر مپیچان و مجنبان که کنون نوبت توستبستان جام و درآشام که آن شربت توست
۲
عدد ذره در این جو ِ هوا عشاقندطرب و حالت ایشان مدد حالت توست
۳
همگی پرده و پوشش ز پی باشش تو استجرس و طبل رحیل از جهت رحلت توست
۴
هر که را همت عالی بود و فکر بلنددانک آن همت عالی اثر همت توست
صفحهٔ ۱ از ۳