خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق آن قند تو جان شکرخای ماستسایه‌ی زلفین تو در دو جهان جای ماست
۲
از قد و بالای اوست عشق که بالا گرفتو آنک بشد غرق عشق قامت و بالای ماست
۳
هر گل سرخی که هست از مدد خون ماستهر گل زردی که رُست رُسته ز صفرای ماست
۴
هر چه تصور کنی خواجه که همتاش نیستعاشق و مسکین آن بی‌ضد و همتای ماست
صفحهٔ ۱ از ۴