خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیستپر شکرست این مقام هیچ تو را کار نیست
۲
غصه در آن دل بود کز هوس او تهیستغم همه آن جا رود کان بت عیار نیست
۳
ای غم اگر زر شوی ور همه شکر شویبندم لب گویمت خواجه شکرخوار نیست
۴
در دل اگر تنگیست تنگ شکرهای اوستور سفری در دلست جز بر دلدار نیست
صفحهٔ ۱ از ۲