خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ستیزه کن که ز خوبان ستیزه شیرینستبهانه کن که بتان را بهانه آیینست
۲
از آن لب شکرینت بهانه‌های دروغبه جای فاتحه و کاف و ها و یاسین است
۳
وفا طمع نکنم زانک جور خوبان راطبیعت است و سرشت است و عادت و دینست
۴
اگر ترش کنی و رو ز ما بگردانیبه قاصد است و به مکر است و آن دروغینست
صفحهٔ ۱ از ۴