خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا چو زندگی از یاد روی چون مه توستهمیشه سجده گهم آستان خرگه توست
۲
به هر شبی کشدم تا به روز زنده کندنوای آن سگ کو پاسبان درگه توست
۳
ز پیش آب و گل من بدید روح تو راخرد بگفت که سجده کنش که او شه توست
۴
سجود کرد و در آن سجده ماند تا به ابدنهاده روی بر آن خاک خوش که او ره توست
صفحهٔ ۱ از ۲