خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۴۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان و کار جهان سر به سر اگر بادستچرا ز باد مکافات داد و بیدادست
۲
به باد و بود محمد نگر که چون باقیستز بعد ششصد و پنجاه سخت بنیادست
۳
ز باد بولهب و جنس او نمی‌بینیکه از برای فضیحت فسانه‌شان یادست
۴
چنین ثبات و بقا باد را کجا باشددر این ثبات که قاف کمتر آحادست
صفحهٔ ۱ از ۳