خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۵۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باز به بط گفت که «صحرا خوشست»گفت: «شبت خوش که مرا جا خوشست»
۲
سر بنهم من که مرا سر خوشستراهْ تو پیما که سرت ناخوشست
۳
گر چَهِ تاریک بُوَد مسکنمدر نظرِ یوسفِ زیبا خوشست
۴
دوست چو در چاه بود چه خوشستدوست چو بالاست به بالا خوشست
صفحهٔ ۱ از ۵