خلوتی با محتشم کاشانی
شمارهٔ ۶۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به جائی دلت گرم سوداست گوئیدل بی‌سر و برگ از آنجاست گوئی
۲
تو را مستی ای هست پنهان نه پیداولیکن نه مستی صهباست گوئی
۳
دلت نیست برجا فلک بر تو دیدیز جام هوس باده پیماست گوئی
۴
به من می‌کنی لطفی از حد زیادهمرادت ازین لطف ایذاست گوئی
صفحهٔ ۱ از ۳