خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۵۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سجده کنم پیشکش آن قد و بالا، چه شود؟دیده کنم پیشکش آن دل بینا، چه شود؟
۲
بادهٔ او را نخورم ور نخورم پس کِه خورد؟گر بخورم نقد و نیندیشم فردا، چه شود؟
۳
بادهٔ او هم‌دل من، بام فلک منزل منگر بگشایم پر خود، برپرم آن جا چه شود؟
۴
دل نشناسم، چه بود؟ جان و بدن تا برودغم نخورم، غم نخورم، غم نخورم تا چه شود؟
صفحهٔ ۱ از ۱