خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۵۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چونک جمال حسن تو، اسبِ شکار زین کندنیست عجب که از جنون، صد چو مرا چنین کند
۲
بال برآرد این دلم، چونک غمت پرک زندبارْ خدا! تو حکم کن، تا به ابد همین کند
۳
چونک ستارهٔ دلم، با مه تو قران کنداه که فلک چه لطف‌ها از تو بر این زمین کند
۴
باده به دست، ساقیت، گِرد جهان همی رودآخر کار عاقبت، جان مرا گزین کند
صفحهٔ ۱ از ۳