خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۵۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عاشق دلبر مرا شرم و حیا چرا بودچونک جمال این بود رسم وفا چرا بود
۲
این همه لطف و سرکشی قسمت خلق چون شوداین همه حسن و دلبری بر بت ما چرا بود
۳
درد فراق من کشم ناله به نای چون رسدآتش عشق من برم چنگ دوتا چرا بود
۴
لذت بی‌کرانه ایست عشق شدست نام اوقاعده خود شکایتست ور نه جفا چرا بود
صفحهٔ ۱ از ۲