خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن کس که تو را دارد از عیش چه کم داردوان کس که تو را بیند ای ماه چه غم دارد
۲
از رنگ بلور تو شیرین شده جور توهر چند که جور تو بس تند قدم دارد
۳
ای نازش حور از تو وی تابش نور از توای آنک دو صد چون مه شاگرد و حشم دارد
۴
ور خود حشمش نبود خورشید بود تنهاآخر حشم حسنش صد طبل و علم دارد
صفحهٔ ۱ از ۲