خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گویند به بَلاساغون، تُرکی دو کمان داردوَر زآن‌دو یکی کم شد، ما را چه زیان دارد؟
۲
ای در غم بیهوده، از بوده و نابودهکاین کیسه‌ی زَر دارد، وآن کاسه و خوان دارد
۳
در شام اگر میری، زینی به کسی بخشدجانت ز حسد این‌جا، رنج خفقان دارد
۴
جز غمزه‌ی چشم شه، جز غصه‌ی خشم شهوالله که نیندیشد، هر زنده که جان دارد
صفحهٔ ۱ از ۳