خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرک آتش من دارد او خرقه ز من داردزخمی چو حسینستش جامی چو حسن دارد
۲
غم نیست اگر ماهش افتاد در این چاهشزیرا رسن زلفش در دست رسن دارد
۳
نفس ار چه که زاهد شد او راست نخواهد شدگر راستیی خواهی آن سرو چمن دارد
۴
صد مه اگر افزاید در چشم خوشش نایدبا تنگی چشم او کان خوب ختن دارد
صفحهٔ ۱ از ۳