خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۶۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در خانهٔ غم بودن، از همّت دون باشدو اندر دل دون‌همّت، اسرارِ تو چون باشد؟!
۲
بر هر چه همی لرزی، می‌دان که همان ارزیزین روی دلِ عاشق، از عرش فزون باشد
۳
آن را که شفا دانی، درد تو از آن باشدوان را که وفا خوانی، آن مکر و فسون باشد
۴
آن جای که عشق آمد، جان را چه محل باشد؟!هر عقل کجا پرّد، آن جا که جنون باشد؟
صفحهٔ ۱ از ۲